Historia o Flamandach i Walonach

Flamandowie i Walonowie – podstawowe etniczne i językowe społeczności współczesnej Belgii. Flamandowie, około 5,8 miliona osób (1991), mówią odmianą języka niderlandzkiego i żyją głównie na północ i zachód; Walonowie, około 3,3 miliona osób, posługują się dialektami francuskiego i mieszkają na południe i wschód . Obszar Belgii, stanowiący część Galii w czasach rzymskich, był pierwotnie zamieszkany przez Celtów. Do kraju przenikały stopniowo plemiona germańskie, a w III i IV wieku naszej ery z północnego-wschodu napływała nowa fala najeźdźców – Frankowie Saliccy. Zepchnęli Rzymian i zajęli obszar do naturalnej granicy, którą tworzyły wielkie lasy karbońskie, odpowiadającej mniej więcej obecnemu podziałowi północno-południowej części, między Flamandami i Walonami. Dopiero w V wieku, po wycofaniu rzymskich oddziałów granicznych, wielu Franków ruszyło w kierunku południowym i osiedliło się w znacznych obszarach rdzennej Galii. Północni Frankowie zachowali swój germański język, natomiast Frankowie, którzy przenieśli się na południe, szybko przejęli język dominujących kulturowo, romanizowanych Galów, z którego z kolei wykształcił się francuski.